ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԸ 80 ՏԱՐԵԿԱՆ Է

Ե Ր Ե Ք  Ե Ր Գ

1.
Բոլոր մայրամուտների մեջ
Մի անուն էր միայն
Ինձ խոնարհում.-
Քեզ գտնելու անանուն դողը:

Բոլոր մայրամուտների մեջ
Մի անհուն էր միայն
Ինձ խոնարհում.-

Քո աղջիկների ճերմակ շողը:

Բոլոր մայրամուտների մեջ
Մի անուն էր միայն
Ինձ խոնարհում.-
Արարչի նման քո սուրբ հողը:

Ես տանելու եմ քեզ ամենուր,
Եվ դու ամենուր
Մնալու ես ինձ,
Դու` իմ ամենամեծ արարողը:

2.
Իմ ծառի ամենալավ պտուղը
Քեզ համար է հասել
Իմ երազի մեջ
Իմ բռնկվող արևի փայլից:

Իմ ծառի ամենալավ պտուղը
Ես անխաթար եմ պահել
Իմ մայրամուտների մեջ
Բոլոր չարություններից,-
Որ օրորում էին ամենուր

Իմ ծառի ամենալավ պտուղը
Իմ քամու ուղղությամբ
Հնչող ամենագույժ ձայնով:

Իմ ծառի ամենալավ պտուղը
Ես կշնորհեի քեզ,
Ինձ փրկելու համար
Քեզ հռչակողի օտար փայլից:

ՍԵՐՈ ԽԱՆԶԱԴՅԱՆ / «Այդ երգերի մեջ ջերմություն ու վարակիչ քնքշանք կա...»

Սյունեցի մեծանուն բանաստեղծ ու արձակագիր Ալբերտ Իսաջանյանի առաջին ժողովածուն՝ <<Ծաղկե կամուրջ>>-ը, որը լույս է տեսել 1965 թվականին, խմբագրել է Սերո Խանզադյանը՝ գեղեցիկ առաջաբանով ողջունելով նրա գրական մուտքը:

                                   ՊԱՏԱՆԻ ՊՈԵՏԸ

Ալբերտ Իսաջանյանին ես հանդիպեցի մի երկու տարի առաջ, աշնանը, Գորիսի շրջանի Քարահունջ գյուղում՝ իրենց տան պատշգամբում պառկած: Նա չկարողացավ բարձրանալ տեղից: Նա գամված էր անկողնուն:

Կույր դիպվածը վրա է հասել, երբ նա տասնվեց տարեկան աշխույժ և ուշիմ պատանի է եղել: Հարևանի կտրված լույսը կապելու ժամանակ ընկել է էլեկտրական սյունից և…գամվել անկողնուն:

Ալբերտը շատ ընթերցող, շատ լիրիկական սրտի տեր տղա է: Անկողնում անշարժ պառկած` նա մեծ տոկունությամբ մաքառում է դժբախտության դեմ, վանում աղետի պատճառած հուսալքությունը: Նա բուռն է սիրում կյանքը, հայրենի բնությունը, երկնքի կապույտը, որը թեև պատուհանի անցքից է տեսնում միայն, բայց կարծես ապրում է նրա հետ, նրա շնչով: Նա բանաստեղծի հոգով է զգում ծաղիկների բույրը, յուրովի տեսնում հայրենի լեռնաշխարհի գույները, նրա սքանչելի պատկերը՝ ծաղկած բալենիներ, սպիտակ ժրվեժներ, գարնան զարթոնքը, աշնան բոցկլտացումը և դրանց մեջ բողբոջած իր առաջին սերը՝ իր հեռու սերը՝ ջինջ աղբյուրի ակունքի պես և երազուն՝ ինչպես երկնքի հեռավոր լազուրը:

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ - ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆ. ԳՐԱԿԱՆ ՈՒ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԱՌՆՉՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Ալբերտ Իսաջանյանի անվան շուրջ գրական ու մերձգրական շրջանակներում ամենաշատ հետաքրքրություն առաջ բերած հարցը Իսաջանյան-Պարույր Սևակ առնչությունն է: Նրանք ծանոթացել էին 1964 թվականին, երբ Սևակը գրողների մի խմբի հետ (Բաղիշ Հովսեփյան, Արտաշես Քալանթարյան) եկել էր Գորիս: Այդ մասին վկայել է Նինա Հովսեփյանը Պարույր Սևակի մասին հուշագրության մեջ: Սևակի գալստյան առթիվ Ն.Հովսեփյանը երեկույթ է կազմակերպում, որի ընթացքում դպրոցահասակ մի աղջիկ, «հուզված ու մի քիչ էլ վախվորած», պատվելի հյուրի համար արտասանում է Ալբերտ Իսաջանյանի բանաստեղծությունները: Աղջնակը բանաստեղծի քույրն էր՝ Լորետտա Գրիգորյանը, որ տարիներ անց արդեն սրտի թրթիռով պիտի շարադրեր իր հուշերը ճակատագրական երեկոյի մասին, հիշեր իր ընթերցած բանաստեղծությունների՝ Սևակի հուզաշխարհի վրա թողած խոր տպավորությունը, որն էլ ազդակ եղավ մի հրաշալի գրական բարեկամության ձևավորման համար:

ՄԻՋՈՑԱՌՈՒՄՆԵՐԻ ՇԱՐՔ՝ ՆՎԻՐՎԱԾ ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԻՆ (լուսանկարներ)

Նոյեմբերի 2-ին լրացավ մեր գրական դաշտի ինքնատիպ ու սեփական հետագիծն ունեցող անհատականություններից մեկի՝ բանաստեղծ, արձակագիր Ալբերտ Իսաջանյանի ծննդյան 78-ամյակը: Գրողի մահից անցել է 32 տարի, բայց նրա կերպարը վառ է մնացել իր սերնդակիցներից շատերի մտապաստառի վրա, իսկ ներկա գրասեր հասարակության համար Իսաջանյանի <<կյանքի ու գործի հեքիաթը>>, Հակոբ Օշականի խոսքով, ոչ միայն չի մարում, այլև շարունակում է բորբոքվել նոր ուժով: 

Ա.Իսաջանյանը բացառիկ օժտվածությամբ բանաստեղծ է, որ ուրույն տեղ ունի հայ քնարերգության մեջ, Սյունյաց հոգևոր արժեքների գանձարանում: Դժվարին մարդկային ճակատագիր բաժին հասավ գրողին, բայց նա կարողացավ ոգու արիությամբ, հայացքի անթեքությամբ ու շիտակությամբ անցնել հավատի ի՛ր ճանապարհը և գտնել իր որոնածը յուրովի: Իսկ կյանքի գուներանգները, որոնք բացահայտեց Ա.Իսաջանյանը՝ որպես բանաստեղծ, միանգամից ձևավորում են հեղինակ-ընթերցող այնքան ըղձալի կապն ու տանում նրա հոգու ծաղկաբույր աշխարհը...

<<Միրհավ>> գրական ակումբը, ավանդույթի համաձայն, նոյեմբերի առաջին տասնօրյակը նվիրեց սիրված բանաստեղծին՝ ձեռնարկելով <<Իսաջանյանական օրեր>> խորագրով միջոցառումների շարք, որի մեկնարկը տրվեց նոյեմբերի 2-ին Քարահունջում՝ գրողի շիրամքարի մոտ ծաղկեդրման ու հարգանքի տուրքի մատուցման արարողությունով:

ԲԱՑԱՌԻԿ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ՝ ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԻ ԸՆԾԱՅԱԳՐՈՎ

Հրապարակում ենք Ալբերտ Իսաջանյանի անտիպ լուսանկարներից մեկը՝ հեղինակային ընծայագրով: Բանաստեղծն այն ընծայագրել է գրչակից ու հոգեկից ընկերոջը՝ տաղանդաշատ բանաստեղծ, Ա.Բակունցի տուն-թանգարանի հիմնադիր ու երկարամյա երախտավոր տնօրեն Քաջիկ Միքայելյանին(Դորունց): Լուսանկարի բնօրինակը պահվում է Ք.Միքայելյանի արխիվում:  

Ազնիվ Քաջիկին և ազնիվ բարեկամիս՝ սարսափելի մեծ սիրով՝ Ալ.Իսաջանյանից՝ ծննդյան քսանյոթամյակի առթիվ: 

11.3.65 թ. Գորիս


* Լուսանկարն արտատպելիս հղումը կայքին պարտադիր է:

ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԱԿԱՆ ՕՐԵՐ / Միջոցառումների շարք

Սիրելի՛ հայրենակիցներ.

Նոյեմբերի 2-ը մեր հայրենակից տաղանդաշատ բանաստեղծ, արձակագիր ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԻ ծննդյան օրն է: 

Ավանդույթի համաձայն՝ <<Միրհավ>> գրական ակումբը նոյեմբերի առաջին տասնօրյակի ընթացքում անց է կացնելու <<Իսաջանյանական օրեր>>՝ միջոցառումների հետևյալ շարքով.

1. Այց Քարահունջ և ծաղկեդրում Ալբերտ Իսաջանյանի շիրմաքարին՝ նոյեմբերի 2-ին՝ ժամը 13:00-ին:

2. Կլոր սեղան՝ <<Ծանոթ և անծանոթ Ալբերտ Իսաջանյանը>>՝ նոյեմբերի 6-ին՝ ժամը 15:00-ին՝ Գորիսի քաղաքային պատկերասրահում:

Ծրագրում՝

Գրական անդրադարձներ.

ա) <<Պարույր Սևակ-Ալբերտ Իսաջանյան. գրական ու մարդկային առնչություններ>>(բանախոս՝ Թ.Մարության)

բ) <<Իսաջանյանի ստեղծագործության նշանակությունը>> (բանախոս՝ Լ.Թունյան)

գ) <<Տիգրան Մանսուրյան – Ալբերտ Իսաջանյան. մի ուշագրավ նամակագրության պատմություն>>(բանախոս՝ Ա.Հայրապետյան)

դ/ Մեր Ալբերտը. հանդիպումների ու զրույցների անդրադարձներ (բանախոս՝ Ռ.Հայրապետյան)

Գրական ընթերցումներ՝

Ծաղկաքաղ Ա.Իսաջանյանի <<Ծաղիկ իմ հեռավոր>>, <<Ծաղկե կամուրջ>> բանաստեղծական ժողովածուներից և արձակ պատումներից. կներկայացվեն նաև անտիպ գործեր, օրագրային նոթեր (Ա.Էլյազյան, Ա.Մկրտչյան, Ք.Թունյան, Մ.Իվանյան,Թ.Զադայան):

3. Գրական ասուլիս՝ <<Ալբերտ Իսաջանյանի անտիպ գրական ժառանգության ճակատագիրը>> թեմայով` նոյեմբերի 12-ին՝ ժամը 15:00-ին, Գորիսի քաղաքային պատկերասրահում:

Ակնկալում ենք ձեր ակտիվ մասնակցությունը:

ԲԱՑԱՌԻԿ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ / Հանդիպում Ալբերտ Իսաջանյանի հետ Ակսել Բակունցի տուն-թանգարանի այգում

ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆ / Շողա, ներշնչման տաք առավոտ...

Անուրախ կյանքիս կրակն անկեզ
Թաղած հատակում անցնող օրվա.
Անհայտ, անանուն մի խնդությամբ
Ես հոգնած աչքս հառում եմ քեզ:

Անծայր ցավերով այսքան ցավոտ,
Ես ուրիշ ծիծաղ-ծաղիկ չունեմ,
Տրտմության միջից անցնող օրվա
Շողա, ներշնչման տաք առավոտ...


Եվ ճամփորդի պես երկար ճամփի
Իմ մեն-մենության սարսափն առած,
Հեռու աստղերի փոշին վրաս՝
Վերջապես տար ինձ ուրախ ափի: -

Եվ տառապանքը հույսի բեկող
Լույսիդ հանդիպման այսքան նսեմ՝
Տու՛ր ինձ, արդա՜ր իմ,
Իմ մեծ ծիծաղի ձայնը խորունկ

Իմ մե՜ծ կարոտի աստղից եկող...

ԳՐԱԿԱՆ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ՝ ՆՎԻՐՎԱԾ ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆԻՆ

Օրերս <<Միրհավ>> ակումբի ձեռնարկած <<Բաց դասախոսություններ>> նախագծի շրջանակներում Բակունցի տուն-թանգարանում կազմակերպվել էր գրական հանդիպում՝ նվիրված սյունեցի տաղանդաշատ բանաստեղծ Ալբերտ Իսաջանյանին: Օրվա հյուրը Գորիսի մտավորական ընտանիքի ավագներից մեկն էր՝ Ռեդիկ Հայրապետյանը, որ մարդկային ու ստեղծագործական ջերմ շփումներ էր ունեցել բանաստեղծի հետ և հոգու հուշամատյանում սրբորեն պահպանել մեծ բարեկամության լուսեղեն հետքերը: Ռեդիկ Հայրապետյանը ներկաների ուշադրությանը ներկայացրեց սրտահույզ մի հուշապատում՝ <<Ալբերտ Իսաջանյանը և իր ժամանակը>> խորագրով, որ ժամանակի գրական անցուդարձի ֆոնի վրա ամբողջացնում էր Ալբերտ Իսաջանյան մարդու և գրողի բացառիկ նկարագիրը:

ԱԼԲԵՐՏ ԻՍԱՋԱՆՅԱՆ / Բանաստեղծություններ

Ալբերտ Իսաջանյանը ծնվել է 1937 թվականի նոյեմբերի 2-ին Գորիսի շրջանի Հալիձոր գյուղում: 16 տարեկանում դժբախտ պատահարի հետևանքով դարձել է հաշմանդամ և ցմահ գամվել անկողնուն: 1960 թվականին ավարտել է (էքստեռն) Գորիսի շրջանի Քարահունջ գյուղի միջնակարգ դպրոցը: Առաջին անգամ տպագրվել է «Ավանգարդ» թերթում: 1973 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ: Հրատարակել է «Ծաղկե կամուրջ» (1965), «Ծաղիկ իմ հեռավոր» (1977) բանաստեղծական ժողովածուները, «Ոչ, հայրիկ, ես մեծ բան եմ կորցրել»(1971) վիպակը: Մահացել է 1983 թվականի ապրիլի 29-ին: Թաղված է Քարահունջ գյուղում: 

***
Շարունակ ինչ-որ բան էին ասում
թռչունները ինձ,
ինձ չէին խաբում, ոչ էլ երազում
մղձավանջի պես իմ սիրտը կտցում:

Շարունակ ինչ-որ բան էին ասում
թռչունները ինձ,
որ ապրում էին իրենց բներում,
ինձ մերձ հարևան ու սահմանակից:

Բայց ես այնպես էլ չսովորեցի,-
անաղմուկ ահով,
անաղմուկ ցավով ես թռչունների
ապրելն այնպես էլ չսովորեցի՜...