ԼԱՎ ՊԱՀԵՔ ՏԱԹԵՎԸ
Տաթևացի Յազուլանց Գևորգը երբ լսեց, որ Զորավար Անդրանիկը Սիսիանից գյուղ է ժամանում, գոմից հանեց ձին, թամբեց և հրացանն առնելով, սլացավ զորագնդին ընդառաջ: Երբ հասավ սահմանագլխին, բլրագագաթին նկատեց երեք հեծյալի: Չիմացավ, թե ովքեր են, բայց մոտեցավ:
-Կա՛նգ առ, ո՞վ ես, ի՞նչ մարդ ես,- նրանցից մեկը բռնեց Գևորգի ձիու սանձը:
-Տաթևից եմ: Գնում եմ զորավարին ընդառաջ:
-Մենա՞կ,- զարմացավ զինվորականը,-մի՞թե գյուղում զորավարին այլևս դիմավորող չկա:
-Կա... Ամբողջ գյուղը կդիմավորի... Իսկ ես նախապես եկա, որ նրան իմ տունը առաջինը տանեմ,- բացատրեց Գևորգը:
-Դե, հետևիր մեզ,-զինվորներն աշխուժացան և շրջեցին ձիերը: