Սովորաբար, ինչպես գիտենք, մարդը մի անգամ է ծնվում և մի անգամ էլ մեռնում:
Բայց ահա երազում ... այս քանի անգամ է, որ մեռնում եմ...
Եվ այսպես, անցյալ օրը ես մեռա:
Այս անգամ ադրաշխարհի սահմանագլխում ինձ հանդիպեցին տեղական թղթակիցները: Հանկարծակիի եկա.
-Ներեցեք, դուք...
-Մենք հրեշտակապետական, առաքելական աստիճաներ ունենք,- պատասխանեց նրանցից մեկը,-բայց զբաղվում ենք լրագրությամբ, ասացեք, խնդրեմ, ինչպե՞ս եք ձեզ զգում, ինչպե՞ս մեռաք...
Ես. - Բարեհաջող: Շնորհակալություն իմ բժիշկներին:
Թղթակից. - <<Երկիր-Անդրաշխարհ>> երթուղին ինչպե՞ս գտաք:
Ես. - Սքանչելի: Միայն մի թերություն ունի՝ շարժումը միակողմանի է: Ետ գնալ չի կարելի:
Թղթակից (Համլետավարի). - Ո՛չ, ո՛չ, այստեղից չի վերադարձել դեռ ոչ մի ճամփորդ... Բայց դրա փոխարեն շատ են մեզ մոտ այնպիսինները, որոնք չնայած այստեղ են գրանցված, բայց փաստորեն ապրում են երկրի վրա: Եթե չեմ սխալվում, նրանք կոչվում են անմահներ: Վերցրեք թեկուզ Կոմիտասին, Թումանյանին, նրանք ավելի երկրի վրա են ապրում, քան... (հեգնանքով) անմահնե՜ր... ինչպե՜ս չէ, եթե մարդը մահացավ՝ ուրեմն մահացավ, էլ <<անմա՞հս>> որն է...
Ես. - Այո, բայց նրանց գործերը...