ԿԻՄ ԱՂԱԲԵԿՅԱՆ / Շարունակվում է Շենի հին կռիվը…

Բակունցը, ինչպես ճշմարիտ և բնատուր տաղանդ ունեցող գրողները, մեծ գրականություն է մտնում ծննդավայրից: Հենց ծննդավայրում է կազմավորվում նրա հոգեկերտվածքը, ուղղորդվում միտքն ու մտածումը, խմորվում ստեղծագործվող անհատի ասելիքի բաղադրությունը, մարդկային խառնվածքն ու նկարագիրը: Մանկության տարիներից հայրենի եզերքում ունեցած շփումները, ստացած տպավորությունները, հուշերն ու հիշատակները, դեպքերն ու դիպվածները, կոշտ ու կոպիտ, նուրբ ու փափուկ հարաբերումները, ստացած դասերն ու լսած զրույցները մեծ հետք են թողնում նրա ներաշխարհում: Այս որակները հետագայում ամրակայվում են ճեմարանական միջավայրում: Պատանի Բակունցի զգայությունների աշխարհում բացվում են նոր պատուհաններ: Մանկության տարիների տպավորություններն ու նոր գիտելիքները, պատերազմական տարիներին՝ Կարինից մինչև Սարդարապատ անցած ճանապարհի, և ապա՝ քաղաքական վայրիվերումների փորձառությունները տիրական ազդեցություն են թողնում երիտասարդ մարդու հոգեկերտվածքի վրա: Այս ամենը վարար հոսքերով ներծծվում է նրա հոգու ու արյան մեջ, այնպես, ինչպես սև ցելերն են կլանում և իրենց մեջ պահում խոնավությունն՝ առատ բերք ապահովելու երաշխիքով, ինչպես լեռնալանջին, կամ մեծ անտառից զատված հանդամիջյան ճամփեզրին վեհորեն կանգնած միայնակ կաղնին՝ հաղթահարելով հողի կարծրությունը, խորացնում է արմատները՝ սաղարթների ստվերում հանդի մշակներին հանգիստ պարգևելու համար: Բակունցը մեր արձակի այդ միայնակ կաղնին է, սև ցելերի անօրինակ ու քաջարի սերմնացանը, որ իր գրական հերկերում ցանում է սիրո ու բարության, առաքինության ու նվիրումի, հույզերի ու զգացումների, թրթռացող ապրումների ծփացող գունախաղերով, լույսերով ու ջերմությամբ շաղախված սերմեր:

ԿԻՄ ԱՂԱԲԵԿՅԱՆ / Բանաստեղծությունը ոգեղեն գյուտ է...

Նամակատուփ

Բա՛րև Գարեգին Բաբայան.

Ստացա քո <<Կարոտներս>> խորագիրը կրող բանաստեղծությունների անդրանիկ ժողովածուն:

Դա ինձ համար բոլորովին էլ զարմանալի չէր, որովհետև քեզ հետ ունեցած հպանցիկ հանդիպումների ու կարճատև զրույցների ընթացքում զգացել եմ, որ քո ներսում տիրականորեն նստած է բանաստեղծը, և որ այն մի օր խոսելու է:

Մեր հայրենի բնաշխարհի շքեղաշուք գեղեցկությունները, առավոտների քաղցրությունն ու երեկոների հոգեպարար ինքնաբավությունը, պապերի ու հայրերի կողմից սրբագործված սովորություններն ու թողած ավանդները, պատանեկան սերերի կորուստների ցավերն ու մորմոքները մշտապես ուղեկցում են մարդուն:

Քո բանաստեղծությունների տարածքում շոշափվում են այս որակները՝ ինքնատիպ գունախաղերով: