ԳՐԱԿԱՆ ՑԵՐԵԿՈՒՅԹ՝ ՆՎԻՐՎԱԾ ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ ԾՆՆԴՅԱՆ 60-ԱՄՅԱԿԻՆ. մաս 1

ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆ / Շնորհակալ եմ օրերիս համար...

ՀՈՒՆՎԱՐԻ 26-ԻՆ ԼՐԱՆՈՒՄ Է ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ, ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԳՐՈՂՆԵՐԻ ՄԻՈՒԹՅԱՆ ԱՆԴԱՄ ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ ԾՆՆԴՅԱՆ 60-ԱՄՅԱԿԸ

<<Միրհավ>> գրական ակումբը շնորհավորում է սիրելի բանաստեղծին հոբելյանի կապակցությամբ և մաղթում արգասավոր ու առողջ տարիներ: 

<<Իմ ստեղծագործության առանցքը կյանքն է: Եթե նկատել են իմ ընթերցողները, ես առանձնակի թեքում չունեմ որևէ կոնկրետ ուղղության: Ինչ կյանքը ունի՝ լավ թե վատ, իմն է: Լավի համար գոհանում եմ, փառք տալիս Աստծուն, վատի դեմ պայքարում, մարտնչում եմ, որ այն նաև ի՛մ միջամտությամբ քչանա>>: 

***

Կյանքս հալվում է աննկատելի
Ու նկատելի տարիք եմ առնում,
Չնայած հոգիս թարմ է մնացել,
Մարմինս այն չէ, ինչ առաջներում:

Էլի իշխում են պարտք ու երազանք,
Անհնարին է շատ բան կռահել,
Գունեղ հուշերի, վայելքների մոտ
Գորշությունն էլ իր տարածքն է պահել:

ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆ / Մանրապատումներ

ՎԱԽ ԵՎ ՊԱՐՏԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

1993 թվականի գարնանային մի օր ինձ և ընկերոջս վիճակվեց բեռնատարով արկ տեղափոխել դիրքերում գտնվող մեր <<Գրադ>> կայանքների և հրանոթների համար: Թշնամին հաճախակի կրակում էր Գորիսի ենթամարզի գյուղերի և Գորիս քաղաքի վրա, մերոնք էլ, բնականաբար, պատասխանում էին:

Ծանր բեռնված ավտոմեքենայով մի կերպ բարձրացանք Քարաշեն գյուղի մոտ գտնվող բարձունքը: Արկերի մի մասը բեռնաթափելուց հետո ճանապարհվեցինք դեպի Տեղ գյուղի դիրքերը:

«Պոեզիան հոգեվիճակի վավերագիրն է...» / Զրույց ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ հետ

ՄԻՐՀԱՎ գրական խմբակի հարցազրույցը բանաստեղծ, ՀԳՄ անդամ ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ հետ

-Պարո՛ն Սահակյան, ստեղծագործել սկսել եք պատանեկան տարիքից: Գրական ի՞նչ ազդակ է Ձեզ մղել գրիչ վերցնելու, մեծերից ո՞վ է առաջմղիչ դեր ունեցել:

-Չափածո խոսքի նկատմամբ սեր իմ մեջ արթնացրել է Թումանյանը: Տասներեք տարեկանից փորձեցի միտքը դնել կաղապարի մեջ՝ բնավ էլ կարևորություն չտալով դրան: Ես այն ժամանակ ավելի շատ ֆուտբոլ էի սիրում ու ցանկանում էի ֆուտբոլիստ դառնալ (միջանկյալ ասեմ, որ մինչև քսանհինգ տարեկանս խաղացել եմ Գորիսի հավաքականում և ''Զանգեզուր'' թիմում): Իսկ պոեզիան միշտ ապրել է իմ մեջ, երբեք չի լքել: Ինձ ոգևորել են Սուրեն Այվազյանը, Գևորգ Էմինը և Սերո Խանզադյանը: Մի քանի անգամ այրել եմ գրածներս, բայց ամեն անգամ փոշմանել, վերադարձել եմ պոեզիային, որը, ինչպես հետո պարզվեց, ինքնահաստատման իմ միակ հնարավորությունն էր:

ԼԵՎՈՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆ / Արձակ էսքիզներ

Ով ունի հայրենիք, նա որբ չէ: 

Ամեն մի պատմություն ես ընդունում եմ վերապահորեն, քանզի իսկապես եղածի ու մեզ հասածի տարբերությունը շոշափելի է: 

Հայրենիքը մայրական գիրկ է, հայրական հովանի: 

Գեղեցիկի զգացողությունը երջանկություն է: 

Ես չեմ հավատում, որ իրար չսիրող ծնողներից ծնվում են բարի ու մեծահոգի ժառանգներ: Ինձ թվում է, որ բոլոր չար ու դաժան մարդիկ հենց այդ ծնողների զավակներն են: 

Պարտքի զգացումը ՄԱՐԴ լինելու կարևորագույն հիմնակետերից մեկն է: 

Լույս է տեսել

Լևոն Սահակյան, Բանաստեղծություններ, 

 Երևան, Գրիգոր Տաթևացի հրատ., 2013թ. 262 էջ: 

Ընթերցողի սեղանին է Լևոն Սահակյանի բանաստեղծությունների հատընտիրը: Հրատարակել է նաև <<Հանուն հավատի>>(1991), <<Կատակում է Գորիսը>>(1994), <<Հավատի խորան>>(1996), <<Ակների պատմությունը>>(2000), <<Գորիսյան ժպիտներ>>(2002), <<Թռիչքներ>>(2003), <<Գրամատյան>>(2006), <<Ուղեծիր>>(2010) գրքերը: 

ՀԳՄ անդամ է:

 ԻՄ ՀԱՅՐԵՆԻՔ 

Չէ՛, ես վերջին պոետդ չեմ

Եվ զինվորը անել,

Ի՛մ հայրենիք, ապրի՛ր հավետ

Ու երջանիկ դարեր: 

Քո վեհ անվան պահնորդն եմ մի,

Նվիրյալդ անշեղ,

Արեգակիդ մի շողիկն եմ,

Պողիդ համար անթեղ: 

Պատմությանդ մի տողն եմ ես,

Հոգսակիրդ հոժար,

Ամենուրեք քո դեսպանը,

Սիրահարը խոնարհ: