Հուլիսյան խաղաղ երեկո էր: Այգու խորքում բազմած տաղավարը պարուրված էր էկոլամպերի սառը, արծաթ լույսով: Դեմ-դիմաց նստած էինք ես ու նա` արդեն լեգենդ դարձած ծերունին: Կանեփաբույր, ութսունը վաղուց գլորած զրուցակցիս աշխույժ աչքերը փայլում էին անսպասելի հանդիպման բերկրանքից: Միայնակ տղամարդը սեղանին դրեց տասնամյակներ շարունակ իրեն ուղեկցած լուցկու ու ծխախոտի տուփերը, որոնց ավելացել էր նաև բջջային հեռախոսը:
Երկար ժամանակ չէի հանդիպել նրան: Գորովանքով լեցուն նրա խոսքից հասկացա, որ չէր կորցրել մտքի հստակությունն ու պարզությունը: Ծերունական զառամախտը բարյացակամ շրջանցել էր նրան ու խնայել:

.jpg)